ცეკვავენ თუ ღადაობენ ვარსკვლავები?


გაფრთხილებთ, აქ ვერ ნახავთ კონსტრუქციულ კრიტიკას, ჩვენ პირდაპირ ვილანძღებით))

პირველ რიგში მინდა ვიკითხო: იმედზე გასულ ყველა პროექტს რატომ ასდის დილეტანტიზმის და სიგოიმის განზავებული სურნელი?

ადავიდეთ მთავარზე: არის, ასრულდა ოცნება და ჩვენს ზომბილენდსაც ეღირსა მსოფლიო პროექტი „ეცეკვე ვარსკვლავის“ ზომბილენდური ვერსია.
შეკრიბეს რა ზომბილენდის გლამური, ნაღები, დიტო გელოვანები და ადგილობრივი ჩამოსხმის მადონები, ქსენია სობჩაკები, ოპრა უინფრები და სხვა ამბიციური ვარსკვლავები-დაიწყო მაგრამ რა დაიწყო…

შოუ რა თქმა უნდა შედგა ყველაზე პრესტიჟული და დიდი ტრადიციების თეატრის სცენაზე, ჟიურიში მოიწვიეს ჩვენებური ელენ დეჯენერერსი -აკა ნანუკა ჟორჟოლიანი, ჰოლივუდის ვარსკვლავი ლევან უჩანეიშვილი (ეგ ისაა, ჰარისონ ფორდს თმა რომ მოაწიწკნა ”პრეზიდენტის თვითმფრინავში), ნინო ანანიაშვილი, ნინო სუხიშვილი და ტადააამ სო ფარ, სო სთარ გოჩა ჩერტკოევი, რომელიც ყოფილა სამეჯლისო ცეკვების გურუ! ამერიკული გია სურამელაშვილი!

გაბრაზებული გოჩა ჩერტკოევი:

Continue reading

Advertisements

ზომბილენდი – chapter VII გასტროლები ყურმალაში ♥


ზომბილენდის წვრილწვრილი სტარების ოცნება საერთაშორისო კონკურსები იყო… განსაკუთრებით კი ერთი კონკურსი, სადაც წინა საუკუნეში დაშლილი უდიდესი ზომბილენდის სხვადასხვა ქვეყნიდან  თავს იყრიდნენ წვრილი ლიფსიტები და მსხვილი ღლავებისა და ზვიგენების წინაშე კანიდან ხტებოდნენ, რომ რვაფეხა და რვაელასტიკა პრიმადონას ჯილდო მიეღოთ…
ეს იყო იურმალა…

სულ ახლახანს, შორაპანის სიახლოვეს აღმოჩნდა ბილინგვა, რომელზედაც ორენოვანი წარწერა გვამცნობს:
იურმალას ადრე ერქვა ყურმალა.
სახელის ისტორია მოდის 19 საუკუნის ბოლოდან ამ ადგილას იყო სოფელი და ცხოვრობდა უსმენო და უნამუსო ხალხი. ერთელ ქართველი დარდიმანდი თავადი სიამტკბილოვი (კაკ ბარათოვ, მაღალოვ…) სამოგზაუროდ წავიდა… გზად ამ სოფელზე უნდა გაევლო… პურის საჭმელად ჩამოსხდნენ იქვე ზღვის პირას, საიდანღაც ღრიალის ხმა მოესმათ… შიშისგან ამალა წამოხტა. ეგონათ, რომ რაღაც უბედურება ხდებოდა და გასწიეს იქით. რომ მივიდნენ, ნახეს, სოფლის მოსახლეობა იჯდა და ქეიფობდა… რა ხდებაო თავადმა. –
ვმღერითო! – უპასუხეს სოფლის მკვიდრებმა.
თავადმა გადაიხარხარა: ფიეეეეეეჰჰ!!! ეს თუ სიმღერაა მაშინ ჩვენ ყურებს დავმალავთ სანამ აქ ვართო…
ამალა აჰყვა: აბა ყური დამალეთ, ყური დამალეთო. ასე აქედან წამოვიდა “ყურმალა”.
ყოველ წელს თავადი თავისი სათავადოდან ყველაზე უსმენოს აგზავნიდა და აჯიბრებდა ყურმალელებს. მალე ეს ამბავი ახლომახლო ქვეყნებსაც მოედო და იყო ერთი ცმუკვა და მხიარულება..

მას შემდეგ მრავალმა წელმა ჩაიარა… ტრადიცია ტრადიციად დარჩა, თუმცა ტერიტორიულად ლატვიურ ფესტივალს, ფაქტობრივად პუტარსტანმა მოჰკიდა ხელი, ააყვავა და ააღორძინა..

რადგან რუსები ყ-ს ვერ გამოთქვამდნენ ყ გადაიქცა იუ-დ და ასე შერჩა სახელი იურმალა.. (არადა, ყ უხდებოდა)

ყოველ მკათათვეს, რვაფეხა პრიმადონას ხელმძღვანელობით აიხვეტავდნენ გუდანაბადს, გამოზიდავდნენ კავალის ბუწიკებს და ბალტიის ზღვაში გავების გაგრილების პარალელურად, სომხური ლავაშივით გაბრტყელებული სახეებით და ნაძვისხისებრ ”ნარიადებით” მწვანე (გეგონება, წითელი არ უყვარდეთ საკუთარ თავებზე მეტად!) ხალიჩაზე აივლიდნენ ხოლმე პუტარსტანელი ვარსკვლავები.

მოდის და მოაქვს!

Continue reading

ზომბილენდი- ზღაპარი ქართულ ელიტაზე, chapter VI – ზალიკო ბერგერი ♥


ზომბილენდში წელიწადის ყველა დრო ერთმანეთს ჰგავდა. ყოველ შემთხვევაში, კანის ფერი ზომბილენდელებს ყოველთვის ერთნაირი ჰქონდათ… გრილზე შემწვარი ქათმის ფერი ♥

ზამთარში განსაკუთრებით საყვარლები იყვნენ, როცა რუჯის გამოსამზეურებლად თხელ კაბებში გამოწყობილებს დაგრძელებული პლასტმასისა და პონის ძუის დალალები სიცივისგან უთრთოდათ და შუაში გაყოფილი თმის მკვეთრი ხაზი ზიგზაგისებურ ფორმას იღებდა. გასათბობად მიშა შერონმახერს ეხუტებოდნენ ❤

აქ ხაწიებს ნანოები უყვარდებოდათ, ნანოები ჯერ ვერ ერკვეოდნენ ვინ, მაგრამ საბოლოოდ ზომბილენდის კატა-ხიშნიცათა ბრჭყალებიანი კანონი ნანოზავრებსაც ასწავლიდა ხოლმე – Где раки зимуют.

მოკლედ, ყველა ბედნიერი იყო, ისიც ვისაც კომპეტენტური ხელფასი ჰქონდა:

Continue reading

ზომბილენდი – ზღაპარი ქართულ ელიტაზე chapter III. ნინო ჩხეიძე ♥


ზომბილენდში ცხოვრება ჩვეულ რითმში მიედინებოდა. ბევრი კონცერტი და ბევრი წვეულება იმართებოდა. ბევრი სასმელიც ისმებოდა,  სოლარიუმებთან რიგი არ წყდებოდა. თავისუფალ დროს, ელიტა საშოპინგოდ ამაოების ბაზარს მია-შურ-ებდა, ღორის თავ-ფეხითა და გუჩის ფეხსაცმელებით დაზურგულები, შვებას საკუთარ შემოქმედებაში ჰპოვებდნენ, შესაბამისად ჩვენი ცხოვრება მუდამ ვნებითა და გემოთი აღსავსედ რჩებოდა. ისევე როგორც ზღაპრულ ქალაქთა უმეტესობას, ზომბილენდსაც  ყავდა თავისი პრინცესა, ან პრინცესები (ისინი ჭეშმარითად ბევრი არიან დაყველა მათგანის განხილვას ალბათ საუკუნეები დასჭირდება). ღვთიური მადლით დაჯილდოვებული სათუთი არსებები.

მე სწორედ ერთ-ერთ მათგანზე გიამბობთ. მანამდე ერთი პატარა ვიკიპედიური  ინფორმაცია:

წაღვერი -დაბა ბორჯომის მუნიციპალიტეტში. თემის ცენტრი. სოფლები: დაბა, ტიმოთესუბანი, მზეთამზე (რა სიმბოლურია ♥). დაბის სტატუსი მიიღო 1962 წელს. მოსახლეობა 1.1 ათასი (ჩაწერილია მაგდენი, თორემ სულ წაღვერელები არ ვართ? :ახნეტავი:)

Continue reading

ბიჭოლა ♥ ანუ ზომბილენდი – ზღაპარი ქართულ ელიტაზე. chapter II


იყო და არა იყო რა, კოკო შანელზე უკეთესი ვინ იქნებოდა, (ყოველ შემთხვევაში, იმ სფეროში რასაც ახლა შევეხებით) იყო პატარა ანზორი.
ამ ანზორს არაფერი ჰქონდა საერთო იმ “დიდ” ანზორთან, რომელსაც ყვავილები უყვარდა და ახლა ციხეში “ნადზორი” უყურებს (ხალხური “ფოლკლორიდან”: ”შენ ყვავილები გიყვარდა, ანზორი. ახლა ციხეში გიყურებს ნადზორი”).
თუმცა, შეიძლება ჩვენს პატარა ანზორს კიდევაც უყვარდა ყვავილები, რადგან მისი დახვეწილი სული იმთავითვე მიდრეკილი იყო მშვენიერების შექმნისკენ.
10-11 წლის იყო ჩვენი ანზორი, როდესაც მისი პირველი სამოსი საკუთარ თოჯინას მოარგო და ეს საქმიანობა მის ჰობიდ იქცა.
მახსოვს, ერთხელ ტელევიზორშიც გაიბრწყინა და ვიღაცამ დიდი მომავალიც უწინასწარმეტყველა.
გამოხდა ხანი, მას შემდეგ მრავალმა წელმა და კუწურიემ ჩაიცქვიტინა. ქართულმა მოდამ ნახა დაცემაც და აღზევებაც, თვით ზალიკო ბერგერიც კი ნახა!!! მაგრამ… იყო რაღაც რის გარეშეც პოდიუმს პეწი და სვეცკი ტუსოვკებს განსაკუთრებული ნათება აკლდა!

სიხარულისგან დავიწყებული მაქვს  ის პირველი დღე და წამი, პატარა თოჯინიანი ანზორიკოს ნაცვლად ყველგან, ტელეეკრანებზე, ჟურნალ-გაზეთებში, ყველგან სადაც თვალი გაგვექცეოდა ამბიციური, ექსტრავაგანტული და მყვირალა ბიჭოლა მოგვევლინა. საზოგადოება, მედია, მდიდარი, ღარიბი, სვეტი, გოიმი, საყოველთაო ორგაზმმა მოიცვა!!! ბიჭოლა კი რისი ბიჭოლა იყო, რომ  ჩვენთვის ეს სიამოვნება მოეკლო ❤

Continue reading

ზომბილენდი – ზღაპარი ქართულ ელიტაზე. chapter I


იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა. იყო ერთი ქალაქი თბილისი, ავტოზაგრითა და ბომონდით გაჯერებული, “ყველაზე გემოვნებიანებით” და “ყველაზე საყვარლებით” სავსე (პრინციპში, ამ “ყველაზეების” ჩამოთვლა უსასრულოდ შეიძლება, გულზე ხელი დავიდოთ და ვაღიაროთ, ვის არ გაუხარდება, “ყველაზე დერსკები” ფრენდ რიქვესთს რომ გამოგიგზავნის და მის ფოტო ალბომში, საკუთარ ფოტოს წააწყდები?! ♥) აქ წვიმასაც შანელის არომატი დაჰკრავდა (ციდან ნინო ჩხეიძეები ცვიოდა) ხოლო ქარი, გლამურით დაბრმავებულ ელიტას, მტვრის ნაცვლად, თვალებში, გერლენის ფერუმარილს აყრიდა! ერთი სიტყვით, ცხოვრება თბილისში იყო საამური.
ჩვენი ელიტა, რომ დახვეწილი გემოვნებით გამოირჩევა, მგონი სიახლე არაა. ხოლო მათთვის, ვისაც ჭეშმარიტი გლამურის მომჟავო-მოტკბო (მჟავე კიტრი ფაქტიურად) გემო არ უგრძვნია, მინდა პანდორას ყუთი გავხსნა.
სანამ თავით უფსკრულში გადავეშვებოდეთ, არ შემიძლია ეს ფოტო არ გაჩვენოთ. გაიხსენეთ გზისპირა პატარა “კაფეები” მგზავრებისთვის და მძღოლებისთვის რომაა შექმნილი, იქაური პატარა მაგიდები და მაგიდაზე თეთრი “სტოლსაფარი” სწორედ ის “სტოლსაფარი” არის გამოყენებული ამ კაბის შექმნისას! ეძებეთ ტყემლისა და აჯიკის ლაქები!
Continue reading